مادر شهید۱_مادر پر طاقت و صبر شهیدمیدهد این صبر و طاقتها نوید۲_داده فرزندت به خود ارج و بهاگشته جزئی از جنود کربلا۳_غم مخور نزد علی اکبرست(ع)آن علی(ع) که شبیه پیغمبراست (ص)۴_غم مخور فرزند تو شد رستگاررستگاری شد به نامش ماندگار۵_جاودان در راحت و شادیست اوخارج کفران و بیداد یست او۶_شادی او گر به این عالم رسدقسمتی گر بر بنی آدم رسد۷_رخت بندد غم ازین اهل سراکس به اندوهی نماند مبتلا۸_فوز دارد بیش از اینها هر شهیدجز شهید کی دارد این فوزِ مزید۹_مادر هجران کش دیده فراقمیرسد روز وصال و اشتیاق۱۰_ رتبه داری رتبه ای بی انتهاچون اسیر نینوا نزد خدامزید: افزون کرده شده + نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم مرداد ۱۴۰۲ساعت 10:38&nbsp توسط سید احمد سعادتمند  | 

نمانیم سرگران۱_صد سند پیش صد هزاران فوج بودگفتمان و فعلشان در اوج بود۲_دست غیب آورد،و پس از آن ببردجمله را در خاک تیره گون سپرد3_این روش گوید نداریم اختیاردست غیب آورده ما را روی کار4_ما را دست غیب کرده بر ملابعد هم او می برد از این سرا5_خود را گر چیزی به بینیم در جهانگشته ایم مستانه فرعون زمان6_این وظیفه واجب است خالص به مادر همه حالی بباشیم با خدا7_زندگانی داده ما را بر زمینتا بفهمیم نیست جز جان آفرین8_نیستیم صد سال بعد در این جهانفانی گردد این جهان هم ناگهان***9_آنچه گفتم جمله را دانسته ایماما حیف بر نفس خود وابسته ایم10_همچنین واعظ به منبر گفته استلیک بخت و نفس غافل خفته است11_باز هم گویم ز خود، هم دیگرانشاید که زین پس نمانیم سرگران + نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم مرداد ۱۴۰۲ساعت 11:3&nbsp توسط سید احمد سعادتمند  | 

خورشید عالم تاب۱_ندارد عالم اصلا انتهاییچنین دارد خدای ما سرائی۲_تمام عالم است بی مرز و محدودهمه بود و حیات وحی و موجود۳_مکن آن راقیاس با چرخ گردونکه روزی می رود از صحنه بیرون۴_ندارد انتهایی ملک یزداننه هم آید زمانش رو به پایان۵_زمان و هستی و غیر هر چه دیدیکه زآن نام طبیعت را گزیدی۶_همه را طلعت حق بین که یکتاستنه افزون است بر آن چیزی نه منهاست ***۷_مثال این جهان چون آفتاب استکه از خورشید حق در التهاب است۸_که آن خورشید عالم تاب عالمکه موجود کرده موجودات و آدم۹_به هفتاد ها هزار نور در حجاب استهر آنچ بینی از آن نور آفتاب است۱۰_مبادا آید این اندیشه در سرکه هستیم ما ازآن خورشید، گوهر۱۱_بدانیم نیستیم ما، حق تعالیاز آن نور حجابیم بر سر پا + نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم مرداد ۱۴۰۲ساعت 15:52&nbsp توسط سید احمد سعادتمند  | 

نشانه های کردگار۱_چون سحر خیزی نشان از یار بیننور را یک چشمه بیدار بین۲_ شب بخواب در تو نبود جان و سحرجان شیرین را بتن هموار بین۳_سینه را داده حیات خوش، هوااین حیات را هدیه دلدار بین۴_می نوازد قلب ضربی بیشمارصد سند زین بوالعجب تکرار بین۵_بس دهانها هست اما بی سخناز لب و کامت گل گفتار بین۶_چشم تو دل می برد دلبر بجویبا دو چشمت صنعت دلدار بین۷_رگ بسی داریم باریکتر ز مواندر آنان جوی خون بسیار بین۸_بیشمار آیات در اعضای ماستخود به خود بنگر به خود آثار بین۹_در وجودت عالمی آثار هستخارج از بشمردن و آمار بین***۱۰_گر نمیبینی نشان از کردگارآینه بنگر تنی کَفّار بین + نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم مرداد ۱۴۰۲ساعت 17:24&nbsp توسط سید احمد سعادتمند  | 

سرعت و شتاب۱_بنگریم ما اتفاقات زمینبه شتاب از غیب آید مه جبین۲_طفلی که ذره بودست و حقیررشد کند با سرعت و گردد کبیر۳_با شتاب قدش شود کم کم بلندمی شود مالک به گیسوئی کمند۴_روزها با سرعتند و با شتاببا شتاب سیاره دارد پیچ و تاب۵_ با شتاب دلبر شود پر چین و پیرهمچو او هم یوسفان کم نظیر۶_سرعت چرخ فلک بیداد کردچون فلک بیدادها هم باد کرد***۷_آیا این سرعت ندارد گفتگوکه به جریان است طرحی مو به مو۸_آیا آنکه این شتاب را نظم دادنسل ها را کرده با سرعت زیاد۹_ این نشان از طرح یک برنامه ایستآیا این برنامه بهر عامه نیست۱۰_آمدند از غیب خلقی بی شماررفته اند در غیب خارج زین دیار۱۱_این نظام با سرعت و با این شتابمی دهد راز شتاب ها را جواب۱۲_می کند روشن که پشت پرده هامالکی باشد مدبر پر قوا***۱۳_می رود لائیک چه راهی تا کجاکه نیافته بینوا قدر خدا + نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم مرداد ۱۴۰۲ساعت 15:11&nbsp توسط سید احمد سعادتمند  | 

اهواز آن موقع ها!آن ایام درس خواندن ها حسابی سخت و طاقت فرسا و بسیار سنگین بود. یادممی آید بعد از اتمام کلاس دوم ابتدائیبنده می توانستم نامه بنویسم می دانیدچرا؟ برای اینکه اگر کج می شدیم ازروی کتاب و به طرف دیگر نگاه می کردیم بیست الی سی ورق مشق شبجریمه می شدیم تا از روی آن درس کهلحظه ای به آن توجه نکرده بودیمبنویسیم. بعضی شب ها ما پنجاهصفحه دفتر باید مشق و جریمهبنویسیم و صبحگاه آن ها را روی میزجلوی خود قرار بدهیم تا آموزگار ماآن ها را روئیت کند و از کارکرد شبانگاهما آگاه گردد.یکی از خاطره های دورانتحصیل ابتدائی بنده این بود، در کلاسسوم ابتدایی ما یک خانم معلم داشتیمکه مدیر مدرسه بعضی از روزها می آمدو او را از کلاس بیرون می کرد.علنا در حضور دانش آموزان می گفت: شما بفرمایید بیرون. یک روز همانخانم معلم که آموزگار دائم ما بود پسرسه_ چهار ساله اش را با خود به کلاسآورده بود و ما نقاشی داشتیم.من ازهمان اوان کودکی نقاشی ام بدک نبود.اکثرا نمره ۱۸ الی ۲۰ را می گرفتم. آنروز نقاشی ام را کشیدم، نمره اش راگرفتم و ماندم بیکار؛ خانم معلم ما یککت و دامن پوشیده بود، پیراهنیمردانه و روی آن کراوات زده مطابق مدآن زمان شیک روی صندلی کنار درورودی نشسته و مشغول نمره دادن بهشاگردان بود. بنده از فرصت بیکاری وفراغتم استفاده کردم و کت و دامنخانم معلمم را به پیراهن و کراواتنقاشی کردم. بسیار شبیه به او اما بدونسر. نمی دانم در عالم کودکی چهاحساسی نسبت به او پیدا کرده بودمکه به جای سر، سر یک الاغ را با گوشهای بلند به تصویر در آوردم. درست یادم نیست شاید مقصود بدینداشتم. تصور نمیکردم که هرگز ایننقاشی را خانم معلمم ببیند چون خیالداشتم وقتی رفتم منزل آن را از دفترمجدا کنم. اتفاقا آنقدر با حوصله وآرامش خیال آن